05
Fri, Jun

Nar a Spiàz… La poesia di Mario Antolini Musón

Spiazzo
Typography

Nar  a  Spiàz…

 

Nàr  a  Spiàz  ancó  ’ntàl  dumìla

l’è  nàr  én  bràč  a  vargùgn

che  t’è  spèta  e  che tè  vól  bé’;

l’è  nàr  a  fàrse  cocolàr

da  mà’  che  le  è  bóne  dé  carezàr

come  le  màme  le  caréza  i  pòpi.

 

Tè  s’è  lì  che  nó  tè  mànca  niént;

té  té  crògiole  ’ntà  i  tó  pensér

e   có  ’l  cò che ’l  va  a  pèrderse  lontà’

entà  i  ricòrdi  che  sé  cór  sempro  dré

senza  èser  mai  bóni  dé  ciapàrse.

 

Se  tè  ocór  vergót  che  té  ne  ghè  bisògn

ghè  sempre  na  bóna  dòna  o  ’n  bó’  òm

che  ’l  cór  per  tì  pù  che  de  prèsa

a  portàrte  quèl  che  ’l  tè  tìra  sù

e  ’l  té  fa  sentìr  quèla  o  quél  de  sempre.

 

Ghè  gént  che  te  fa  compagnìa,

vargùgn  che  vegnéva  ànca  a  gatàrte

prima  che  i  té  serèse  su  ’n  gàbia

come  ’n  stà  stemàne  òrbe  e  négre

che  l’è  vegnùde  a  tradimént

a  lasàrve  senza  la  compagnia

de  quèi  che  i  vé  vól  sempre  pù  bé’.

 

Giornàde  che  le  fa  malinconìa

se  sé  stà  lì  a  màsa  pensàrghe  su

ma  che  sé  pól  ànca  cambiàrle

se  s’è  boni  e  bóne  dé  vardàrse  ’ntórna

e  gatàr  vergòt  de  bèl  che  ’l  ghè sempre

magàri  scondù  ’ntà  ’n  fiór  sa  la  comodìna

o  ’ntà  ’l  vért  del  vòs  gloriéto

o  ’ntà  na  pàia  d’erba  apéna vegnùda  su.

 

Forse  scomìnzia  ànca  a  cantàr  i  osèi:

’ntàl  sentìrli  podé  gatàrve  na  caréza.

Le  piànte  le  è  dré  a  mèter  fò  le  fóie

che  l’è  ’l  ségn  de  la  vita  che  vègn

e  che  le  fa  nóva  ànca  la  nòsa  d’ancó

parché  tùč  i  dì  de  l’àn  i  è  nóf

e  noàltre  no  góm  che  da  èser  conténč.

 

Andare a Spiazzo. - Andare a Spiazzo oggi, nel Duemila, / è andare in braccio a qualcuno / che ti aspetta e che ti vuol bene; / andare a farsi coccolare / da mani capaci di accarezzare / come le mamme accarezzano i bambini. / Sei lì che non ti manca niente; / ti stai crogiolando nei tuoi pensieri / e la testa che va a perdersi lontano / tra i ricordi che si rincorrono / senza riuscire ad acchiapparsi. / Se ti occorre qualcosa di cui hai bisogno / c’è sempre una buona donna o un buon uomo / che corrono per te più che in fretta / a portarti quello che ti rincuora / e ti fa sentire quella o quello di sempre. / C’è gente che ti fa compagnia / qualcuno che veniva anche a trovarti / prima che ti chiudessero in gabbia / come in queste settimane orbe e nere / che son venuta a tradimento / a lasciarvi senza la compagnia / di quelli che vi vogliono bene sempre di più. / Giornate che fanno malinconia / se ci si ferma a pensarci sopra / ma che si possono anche cambiare / se si è capaci di guardarsi attorno / a trovare qualcosa di bello che vi è sempre / magari nascosto in un fiore sul comodino / o nel verde del vostro giardino / o in una pagliuzza appena uscita dal terreno. / Forse cominciano anche a cantare gli uccelli: / nel sentirli potete trovarvi una carezza; / le piante stano a mettere le foglie / che sono segni della vita che viene / e cha fa nuova anche la nostra di oggi / poiché tutti i gironi dell’anno sono “nuovi” / e noi non dobbiamo che essere contenti.